Waarde collega, vandaag stijg ik schrijvend naar u op. Ik weet u bent tegen hoogvliegers, maar als ik u zeg dat Txg6, in de schaakpartij tegen Miss Menschik mij in vervoering bracht, leest u dan verder? Ik schrijf omdat -volgens sommigen- wij kunstenaars kunnen opstijgen en afdalen uit hogere sferen.  Ligt u daarboven wel goed, bent u er ingeluisd? Plukt u als een Bacchus af en toe aan de druiven? Is het daar fraai of is de locatie saai? Er gaan hier stemmen om uw werk, met name de pisbak, ik bedoel het kunstwerk Fontaine (1917) definitief met rust te laten. Ja, om ook kunstenaars die over de impact van uw werk nadenken, niet langer serieus te nemen. Ik weet, u denkt nu: ‘Eindelijk iemand die het begrijpt, die ziet hoe eenvoudig de artistieke puzzel  scharniert; als een kamerdeur.’

Men wenst u dood hoewel op uw grafsteen staat gegrift: ‘D’ailleurs c’est toujours les autres qui meurent’, deze epigraaf lezen en begrijpen we gelet op de aanhalingstekens, als een door uzelf gekozen citaat. Degene die u daarmee in de war brengt staande voor uw graf, weet blijkbaar niets van sterven en uw onsterfelijkheid. Inframince, het door u ontwikkelde kunstbegrip, dat in de facsimile-uitgave van Notes liefst 13 keer verschillend staat genoteerd, laat zien dat u steeds het juiste woord zocht voor een nieuwe en bijzondere ervaring. Uw naam, de inscriptie, u neemt daar ter plekke iedereen de maat! Kunstliefhebbers zijn daarbij nogal gemakzuchtig. Ze situeren betekenissen en kunstwerken op onvindbare plaatsen. Ze verhaspelen data en namen in het geheugen. Kortom u bent en blijft een orakel voor iedereen, laat raadsels aan raadsels.

Verzonken in de aanblik van mijn achtertuin, zie ik de lavendelplant. In het boek van De Langlais auteur van Handboek voor de kunstschilder, staat op p 69, dat olie geplastificeerd beter is dan terpentijnessence. Haar mooie geur wordt veroorzaakt door een bijzonder ether. Ik heb het zelf niet uitgeprobeerd. In Kristalliseren zegt De Langlais dat waarnemen van kleur berust op een optische illusie. Zo halen we met kennis van zaken de feiten weer in huis. Vakwerk is gebaat bij vaststellingen. Ik kijk naar mijn wasgoed aan de lijn, het moet drogen en worden gestreken. Herinner ik het mij goed?, u stelde voor een strijkplank te maken van een Rembrandt!? Een hippe Belg heeft zich dit idee toegeëigend, het grappige idee als multiple uitgevoerd en gelanceerd op de kunstmarkt.

Krijgt u het nog gedaan daarboven, ik bedoel, u maakt nog kunstwerken? Ik blader door uw notities  in Notes (1988) een schitterende facsimile-uitgave van Pierre Matisse, met een voorwoord van Anne d’ Harnoncourt. U jut de zaak behoorlijk op. U trekt aan tijd, rekt de ruimte uit en laat spelletjes het werk doen. De taal wordt het zwijgen opgelegd met Puns en Pins, heel amusant. Is het waar, dat de witte vogelkooi met marmeren blokjes, getiteld Why not Sneeze (1921) Bargoens is voor een invitatie op seksueel gebied dat, vertaald naar vandaag, klinkt als : ‘Zullen we neuken?’ Onvruchtbaarheid en vruchtbaarheid blijken vaker maatschappelijke stressfactoren. Men vlucht in de allegorie of mythen, maar bevrijden doen deze niet meer. Ik las 2 essays van Dr. C. van Emden Boas, over de schilder Melle. Dat ik hem noem komt door de aanblik van mijn incestueuze wasgoed, dat wappert in de zon aan de waslijn! U schonk Why not Sneeze aan een goede vriendin, die  het ‘cadeau’ niet lang daarna weggaf. Werd u hierdoor geraakt? In Notes, lees ik ook aantekeningen die aansporen tot nadenken over kunst en kunstwerken, u ventileert nieuwe ideeën die iedereen zou moeten lezen om het verschil te leren zien tussen kunst en het maken van iets als gewoon ambacht. 

Nog zoiets, u vat het samen in de constatering: ‘Wie niet betaalt, krijgt geen zuurstof meer’. Zou dit het effect van de overdracht van belasting op arbeid zijn? Niets doen is not done en inmiddels is doorademen getypeerd als zeer verdacht. U verkondigde zelden de urgentie of artistieke noodzaak van uw handelen. Een ding is wel zeker, u bent als personage en kunstenaar  een ‘topmerkrating’ geworden. En als hier in Nederland bijstandtrekkers door de liberalen, socialisten en christenen verplicht gaan worden sneeuw te ruimen in  onze  binnensteden, stelt uw kunstwerk In Advance of the Broken Arm (1915) dit in een nieuw daglicht. Sotheby’s heeft onlangs in Londen een exemplaar van La Fontaine (uit de Schwarz-editie van 6 ex.) voor een recordprijs geveild! U leeft niet alleen voort in uw kunstwerken, maar ook in spectaculairste veilingprijzen.

De maatschappelijke dynamiek van goud werkt als bindmiddel, zijn niet-kleur bestaat als waardevast mondiaal pigment. Dit feit roept bijzondere beelden op . Het handboek voor de kunstschilder sla ik dicht. Ik denk dat er nauwelijks een context bestaat voor het beschouwen van hedendaags goud. Goude, is een oppervlaktekleur zegt Wittgenstein (1). Overigens, is hij al gesignaleerd bij u in  buurt, heeft iemand ‘bladerdienst’ (opsporingsactiviteiten op redacties) om hem te lokaliseren? Uw werk Wanted!, zou voor het opsporen van de filosoof in aangepaste vorm een optie kunnen zijn. Sluit als het kan vriendschap met Ludwig, de filosoof was in Noorwegen nogal eenzaam en heel alleen.

Velen wijzen uw kunstwerken af, men kent ze nauwelijks. Het zijn parels voor de zwijnen. Toch verwacht men steeds nieuwe stappen van kunstenaars. Ieder najaar wordt de oogst van nationale en internationale kunstinstituten nageplozen op kwaliteit, op nieuw liefst jong artistiek talent.
Galeristen en conservatoren van musea speuren naar nieuwe gezichten. Als een filosoof (2)  in uw Fontaine een pisbak ziet, echter niet de ‘levensbron’ vermoedt of waarneemt in zijn beschouwen, dan ruimt hij, behalve het kunstwerk ook de evocatieve krachten uit de weg. Het geheim in het middenpaneel van het altaarstuk van Jan van Eyck (1375-1440) te Gent  is hem blijkbaar nog niet deelachtig geworden. Uiteraard, de ‘Fontein des levens’ is niet zomaar een gepenseeld visioen in de vorm van een lam op het offerblok, het vormt er de kern van, met als diepste verdwijnpunt de oude bloedallegorie middenin het middeleeuwse landschap, met korenaren vastgehouden als vlaggen.

Zoals het openbaar urinoir bij mannen vaak iets oproept over potent en impotent, zo ‘onthult’ de piramidale vorm van het gekantelde object hen mogelijk de vagina, maar kan iedere pisbak door gebruikers en beschouwers zo verregaand worden ‘gelezen’ en geïnterpreteerd ? Doen we daar het kunstwerk niet groot onrecht mee? Het is immers niet wenselijk dat kijkers worden bedonderd.
Beste Marcel, misschien klets ik maar wat, maar in deze readymade schuilt de toekenning van de claim van het object ten opzichte van de ‘gebruiker’ van het kunstwerk. Van de Labia Majorum tot de 6 plus 4 voorgestanste fijne toevoerkanalen, overtuigt het. Dat dit ‘alledaagse’ object die misgelopen copulaties dan wel nutteloze ejaculaties in het collectieve onbewuste opslaat, daarna als een gewilde herinneringen naar boven haalt, ja, dat is -denk ik – de schijnoplossing van een ervaring die zich nogal vlot positioneert en laat bewonderen, mede dankzij het Lam Gods te Gent en de actuele moderne ‘devotie’ opgewekt door allerlei dingen en het ietsisme. Het blijft wonderlijk dat een industrieel vervaardigd object in de gedaante van een kunstwerk kan ’spreken’ over seks, lust en liefde. Iedere manifestatie, elk commentaar laat zich hier als vanzelf gelden, haalt daarmee universele complexiteit naar boven?

Het blijkt een veel voorkomend verschijnsel , mannen die angstvallig toekijken bij het ‘waterlaten’ in toiletten, het zou een onbewuste waakzaamheid kunnen zijn; angst voor castratie, steekt hier de kop op, terwijl hoge nood  slechts vraagt om ontspanning van de sluitspier. Toiletdames, in de rol van wraakengel, verkeren in een seksespecifieke realiteit. Ze onderhouden de inrichting van de ruimte, poetsen met vrolijk geurende sopjes. Ze laten zich vlot kleine geldbedragen toestoppen (op kleine gekalligrafeerde stukjes karton staat minimaal hoeveel) van menig opgelucht man die afgewend in zijn broekzak naar wat muntjes zoekt. Het strategisch opgestelde schoteltje dwingt tot afgeronde donaties, waarop laten het geld uitbundig zal rinkelen, zoals bij de offerande in de katholieke mis.

We zien veel, zijn waakzamer dan de camera’s in white cubes waarbij we onszelf identificeren met de stille nauwgezetheid van museumpersoneel. Anders gezegd, is de notie van onvruchtbaarheid (3) hier op ‘locatie’, buiten beschouwing te laten? Er is altijd aandacht voor een surplus of de invloedrijke werking van iets of iemand. Bruce Nauman bv. krijgt veel aandacht, hij wordt als lichtend voorbeeld neergezet; hij spuwt water omhoog uit zijn mond, hij is een levende fontein op videoband, ook wast hij onophoudelijk zijn handen schoon in een ander werk. Zien we de smetvrees van de kunstenaar in actie? Met behulp van kleurfilters neemt hij de kijkers in deze loop, op sleeptouw. 

Waar u met betrekking tot The Large Glas (1923) spreekt van ‘een uitstel van kijken’, bent u de kunstliefhebber die vakwerk wil zien terwille geweest. Uw uitspraak heeft menig deskundige uitgedaagd. Ik bezocht ooit het Museum voor Moderne Kunst in Philadelphia, daar heb ik uw raam en andere kunstwerken gezien en uw geduldig vakmanschap bewonderd.

Er waait een naargeestige politieke wind door Nederland. De conservatieve partijen die aan de macht zijn, negeren het kunstenaarschap of spreken botweg in termen van economische activiteiten die  haat en afgunst oproepen. Ze zijn voor afschaffing van de kunst. Dit lijkt op de wraak van het volk op de subsidieafhankelijke kunstenaars en elite. Het beeld van Entartete Kunst daagt opnieuw. Sinds de staatsman Thorbecke in ons land de scheiding aanbracht tussen kunst en staat, c.q. kunst en religie loskoppelde van staatsbemoeienis, trad dezelfde staat nog wel op als mecenas. Het bestaande mecenaat evenwel neemt geen verantwoordelijkheid meer, de vrije markt domineert het dagelijks leven. In de samenleving groeit nu het idee om nu gelijk ook maar andere kunstinstellingen af te schaffen. 

Beste Marcel, de wijze waarop u in de 30er jaren leefde, afstand nam en onderdook zegt alles. Nu vraagt de situatie, anno 2012 om eenzelfde positiewisseling, het andere ’speelveld’ dient zich aan. Dus moeten we beter nadenken over de bezitsdrang van mensen, die op veilingen records breken.. Die de verveling aanzet om alles en iedereen als koopwaar te zien en als zodanig te behandelen. Die iets begeren dat getallen of spectaculaire cijfers genereert.

In het interview met Pierre Cabanne, staat iets opmerkelijks over u te lezen, zoiets als : ‘Menig zelfkweller blijft zwalken tussen de oppositie: werken versus leven’. Deze wrede geldproblematiek is bar en boos! Kunst genereert een open blik, vestigt het oog en de aandacht op alternatieven. Men verwacht veel van kunstenaars, teveel van de kunstwerken die ze maken. Het is niet de kunst die faalt, ze breekt niets af, vernietigt niets, ze voegt alsmaar toe en is springlevend en actueel.
Wie zijn toch die achterblijvers, die moord en brand roepen, die bij al hun ‘inspanningen’ de notie van vrijheid inruilen voor zekerheid in de vorm geld.

Coca Cola inschenken in een champagneglas blijft daarom ook een vrolijke vergissing.

Hoe kunstenaars zich omscholen tot middenstander, doceert men -nu verplicht- op kunstscholen. Ja, u gniffelt, uw tijd zit er immers op. Zij die nu vrij kunstenaar blijven, dat zijn de echte magiërs, ze weten immers beter het levenselixer te slijten en te hanteren. U weet dit als geen ander. Geld is strikt genomen niet van belang, er is immers voldoende van voorhanden om zonder betaling te kunnen ademen. Dus de archetypische rol van de ware artiest is net zo evident als die van de vrije apotheker of een getrainde bodyguard. Ook al zullen velen nog beroemd worden als briketten-sjouwer, docent communicatie, jager of verpleger. 

Wellicht verblijven ze dan eerder in kunstreservaten zoals Insel Hombroich in Duitsland, waar de  kunstenaar Anatol woont en werkt. De bezoeker drinkt zijn thee uit stalen bekers. De organisatie maakt er tableaus vivants. Reuzel ligt in grote brokken als sculpturen op de eikenhouten tafels, het grauwe brood is er goed mee te besmeren. Aardappeleters en spekkopers worden er in trendy partytenten ondergebracht. Eindelijk activiteit in het nieuwe reservaat (et in Arcadia ego). Een hinde kan er worden gespot in galop, Artemis oftewel Diana manifesteren zich aan de bezoekers. De beeldende kunst gaat in de leer bij oude angsten om haar falen te maskeren. Zou Constant dan toch zijn verslagen door zijn eigen verhaal en utopie van de spelende mens?
Ziet u, waarde Marcel, zichzelf daar vestigen? Het zou niet uit onwetendheid zijn, wanneer aldaar straks een groot criticus in dienst zou treden, om zichzelf wat meer te profileren als kunstredacteur, als die discipline dan nog bestaat.

We zullen teksten te lezen krijgen over de onverhoopte kunstproductie achter de poort. Het ‘blindslaan’ van de schilderijen zal niet eens meer de moeite van het vermelden waard blijken. 
De Bec Auerlamp geeft richting aan vragen over dit domein als nieuwe  werkelijkheid van actiekunst, die zich in het geheim achter de muren, in de artificiële tuin ontwikkelt, die we wensen te bestieren als een liefelijke rozentuin. Kortom een absolute must, met waterval, een verscholen naakt in de droge struiken, voor een brede horizon. Het is weinig gesignaleerd dat kunstenaars vaak al vroeg in hun kindertijd de dood aangezegd kregen. Loopt alles vooruit op onze ultieme verdwijning?

Geachte Marcel, daarover weet u mij inmiddels meer te vertellen?

Waarde collega, laat me het toeval uitsluiten, deze woorden gaan u bereiken. Ik vraag me niet langer af of ze de juiste route weten te vinden, naar ergens oftewel nergens. Het advies om dit bericht op de rug van een albatros te binden, volg ik niet op. Reputaties staan hier immers niet op het spel! Wie weet kom ik , onder leiding van de modulator Little Nemo, u  ooit bezoeken. Die eenmalige tijdreis is een vurige wens. Overigens, hebt u inmiddels al kennisgemaakt met JCJVANDERHEYDEN, deze kunstenaar is hier onlangs plotseling vertrokken. Is ‘vrij ademen’ daarboven nog wel te betalen?

Met mijn hartelijke groeten, een Orchy-Idee-Fixe uit Nederlandse kassen,

S. J.

Noten:
1  Wittgenstein: ‘Opmerkingen over de kleuren’ (Boom, 1987, notitie 100, 3)      
2  Jos de Mul (filosoof), hij verwees ooit in een publiek debat naar ‘het ding’ als zijnde slechts object.
3  Hier hebben wij te maken met nieuwe tussensoort de z.g. Hooligan: de geagiteerde vrijetijdsmens, die -als specialiteit- helder witte urine watert. Als groep lozen deze meestal jonge mannen hun urine het liefst half naakt, gezamenlijk bier zuipend, terwijl ze schreeuwen en brullen als apen. Ze mijden toiletten en zoeken als nieuwe ’situationisten’ het wildplassen op.

Henryk Stazewski

Friday – 27.05.2011

Lodz Filmschool, Targowa 61/63, building Z

—7 p.m.
Servie Janssen -9 Squares (performance)
Servie Jansen will perform in reference to his presentation
during Construction in Process in 1981.

Saturday – 28.05.2011

ms2, Ogrodowa 19, Lodz

—12.30 p.m.
Paneldiscussion in English with Polish translation
Genealogies and Constructions
Hartmut Boehm, Servie Janssen, Peter Lowe
Marriella Nitoslawska, Anda Rottenberg

Moderator: Krystof Pijarski

break

—3.30 p.m.
Identity in Process
Peter Downsbrough, Tomasz Konart, David Rabinowitch
Yoshia Shirakawa, Ryszard Wasko

Moderator: Zofia Maria Cielatkowska

—5.00 p.m.
Effectiveness of Art
discussion

Pawel Kozwan, Pawel Moscicki, Marin Polak, JanSowa

Moderator: Tomasz Zaluski

Can Art be ‘effective’? To what extend can it effectively affect the public sphere beyond art- in its cultural, economic and socio-political aspect?
Is it ‘real’ or ’symbolical effectiveness? Can we point to examples of such  activities
in the Polish art in recent years?
What results did they bring?

www.msl.org.pl

The project Construction in Process 1981 – the community that came? refers to the legendary international exhibition opened in Łódź almost two months before martial law was introduced. Artists from Łódź, representing various art disciplines, invited 54 leading artists from all over the world to partake in the show and create art works here, on the spot. The works themselves were important, yet the very fact of experiencing co-operation in creation, the informal contacts and enthusiasm were by no means less meaningful. In referring to the tradition of the inter-war vanguard movement, proclaiming inclusion of art into the area of daily life, projects were executed in presence and assistance of workers employed in Łódź factories, of materials accessible here as well as artists were guests of strikes, which proved that they were not indifferent to the history they witnessed. The historical circumstances turned the exhibition into manifestation of solidarity with the Polish nation; its organization proved that alternative community could be accomplished: ephemeral open to experiment and uniqueness.

Thirty years later we pose again the question about the way culture can sculpt socio-political reality. The answer will be formulated not only by referring to the historical exhibition in 1981, but also during meetings with artists, organizers and participants of Construction in Process as well as researchers interested not only in the event, within the frameworks of discussion panels open to the public. Discourse about the initiative of artists comes into the present sphere of debate in the area of culture, especially with regard to the social effects. The power of Construction in Process lied in overtaking the ground of managing culture by artists as well as igniting the stimulus to co-operate in various communities: establishing a kind of community, which satisfied, for a moment, the need of active participation.

The initiator of the idea was Ryszard Waśko who organized the exhibition assisted by students of the Łódź Film School. The show was conceived as the presentation of works of artists whose interest and practice was post-constructivism and minimalism. Organization Committee of the event persuaded the city authorities to offer accommodation to coming guests, organized meals and found the space to put the works on show. The Independent Trade Union “Solidarność” offered its patronage of the event. Municipal Transport agreed to give its factory hall facilities (in PKWN/ Dowborczyków street) for the purpose. Association of Culture Creators offered the formal side to the group without institutional ground. The initiative was also supported by Muzeum Sztuki and the Film Group Aneks. The invited artists found inspiration in the situation they found in Łódź and they appropriated to the material and financial possibilities. Crudeness of the factory hall adopted for exhibition needs provoked similar solutions.

Martial law and the real danger that the works created out of censorship and the bureaucratic machine of official institutions could be destructed resulted in placing them in the storerooms of Muzeum Sztuki, a shelter for this not entirely legal deposit of the de-legalized Independent Trade Union “Solidarność” – since 2005 – a gift of the re-born trade union.

The exhibition Construction in Process 1981 – the community that came? will be associated with a presentation of a documentary based on interviews with participants of Construction in Process and a publication.

Artists 1981: Ad Dekkers, Anthony Hill, Antoni Mikołajczyk, Attila Kovacs, Bernard Venet, Carl Andre, Dan Graham, David Dye, David Rabinowitch, Dennis Oppenheim, Dora Maurer, Ed Ruscha, Francois Morellet, Fred Sandback, Ger Dekkers, Gerhard V. Graevenitz, Gunter Ücker, Hartmut Boehm, Ivan Galeta, Jan Dibbets, Jozef Robakowski, Kazuo Katase, Ken Unsworth, Kenneth Martin, Les Levine, Manfred Mohr, Maurizio Nannucci, Michael Craig-Martin, Museum Stzuki, Nancy Holt, Noriyuki Haraguchi, Norman Dilworth, Patrick Ireland, Paul Sharits, Paweł Kwiek, Peter Downsborough, Peter Lowe, Peter Struycken, Poland, Reiner Ruthenbeck, Richard Long, Richard Nonas, Richard Serra, Robert Smithson, Roman Opalka, Rune Mields, Ryszard Wasko, Ryszard Winiarski, Servie Janssen, Sol Lewitt, Stanislav Kolibal, Taka Iimura, Tibor Gayor, Tim Head, Tomasz Konart, Yoshio Shirakawa

Curators 2011: Anna Saciuk-Gasowska, Aleksandra Jach

Sie wird eine Erinnerung erwerben : Ungemahltes
erbarmungslos wird  zerstört, das Erbarmen.

Ungesagtes, wird dein Dunkel ausspucken
die Rätselzeche leuchtet und bezeichnet deine neue Bilderschrift.

Sie wird sich aufwerfen, mit Licht werfen, erwecken etwas
Nur deine Name war untertage in der Zeche
dein Körper noch ungeboren
deine Gestalt.

Zur Anschauung erheben sich Gesetze
Höllisch, viel Abstraktes, schwindlig Informelles.

Es wundert der Maler sich nicht über seine Furcht
seine Figuration ist die fristlose Frage nach Konkreten Zeiten.

Es verschwinden zu viele Antworten im Spektakel!

Klischees gibt es: Stimmen ins Weiß vereist, wie leere Keilrahmen
und der immer neue Versuch. Ich verstehe, wenn Du sagst:
‘Ja, es ist eine Ausstellung von unbesiegbares und Arbeit!’

Also lasst uns die Bilder die Gemälden verlegen, wie Minen!  
nicht das abströmende Wasser anstreichen, sondern
die Götter lockere Farben auftragen, erbarmungslos sein
abseilen in der Pigmentengrube und rufen:
‘Aux Armes Artist!’

Zum Wort kommt die Verborgenheit, kommst auch
du, Verlorene und trittst ein in die Öffentlichkeit
des Obszönen.

Keine Vorstellung, oder nur eine Ausstellung der Vokale?
Aber hören Sie: ‘Warum sind Sie denn nicht bereit?
Das Meer ist schon Epileptisch. Sie zeigt ihre Blüte:
‘Warum sehen Sie denn überhaupt?’ es gibt nichts Frivoles
kein Fehler, kein fauler Frou Frou
nur das Ungetrocknete.

Es wird gefragt: Schaut man einem Adler in die Augen
wenn eine Falke sich nähert? Ich antworte:
‘Er war an die Arbeit und ist es immer noch den es existiert
nur seine Lichtwaffe!’

Da steht der Künstler, ist er Zielscheibe, ein Star?
Wo ist das Gold, wo der Nimbus, gibt es Champagner?
Und ich verstehe wenn Du sagst: ‘Nein, hör mal, wölbe dich Gestalt
in deinen Schatten, hin zu überholten, zu
übermalten Figuren und Silhouetten.

In die Quelle der geschwollene  Linien, Formen und Farben
weg von dem Zwiespalt der blassen Vernunft weg
von das Graue der Farblosen! Mit nicht nur dem  hilflosen
Halluzination, Evokation, Luzidität’.

Dann gab es die Auflösung der langen Nacht, die Apokalypse
das Remmi Demmi … bleib ruhig, es war ruhig vorausgesagt.

Schau mal: Da greift der Tag sein Kommen, gibt sich ein das er
sich selber genähert, sich ähnlich, sein Bild geworden sich
selber nur Bild ist!

Oh, könnte ich blicken in diese Beziehung des Überflusses
nur determinieren diese Beziehung mit die Zeichen
des Barbarischen, Fragmentarischen oder (Berlin,1986)
eine einzelne leuchtenden Einheit:

Ich wurde nicht nur brennen!

De andere onderdelen van de installatie -titel Corona, naar de krans om de zon, zichtbaar tijdens een eclips- lijken een caleidoscopische overzicht te bieden van het leven van de kunstenaar, van zijn vroegste werken op het wankele pad van de kunst tot zijn meest recente. Het is alsof hij er afscheid van neemt. Alle maken deel uit van een middelpuntvliedende kracht of beweging die hen de oneindigheid van de kosmos binnenvoert. De wegdraaiende kracht roept echter onmiddellijk een tegenbeweging op. Een binnenwaarts gerichte maalstroom  die terugvoert naar de microkosmos van het individu. Centrifugale en centripetale energie versmelten in elkaar. Het is alsof macrokosmos en microkosmos elkaar lijken te annihileren in een geluidloze implosie. En in het daaruit ontstane vacuüm kan nieuw leven, een nieuwe kunst zich funderen, onbezwaard van de ballast van de historie en van de tijd.

Een kunst gegrondvest in het besef van de vergeefsheid, de onbeduidendheid en de eindigheid van ‘alles des mens’ en in het bewustzijn van de onherroepelijkheid van het verdwijnen. In Amsterdam in de installatie in Ultima Thule van Servie Janssen lijken de grondslagen van deze nieuwe kunst te worden gelegd. Deze nieuwe kunst blijkt een minimale, ascetische schilderkunst. Zi j tracht de essenties te achterhalen: het materiaal van de schilder, de pigmenten, het bindmiddel, het doek, vervaardigd van linnen garen, berkenhout voor spieramen, maar ook de thema’s, de denkbeelden, de concepties die de basis vormen, waarop het gebouw van de schilderkunst steunt en vat hen samen op als een uitdaging tot strijd. Een mythische strijd: mens tegen de goden.

Een kosmogonische botsing, een funeraire activiteit, een poging in extremis om aan de noodlottige verordeningen van het universum te ontsnappen.   

Henri Roquas, 1995

Al  jarenlang hangt in mijn werkkamer een werk van Servie Janssen uit (1984). Ook al hangt het er al zoveel jaar, toch is het nog steeds niet gedegradeerd tot een stuk behang waaraan men achteloos voorbij gaat. Het beeld is immers niet eenduidig, niet bij een eerste blik en ook niet na twee, drie keer kijken. Daarvoor is het te complex, te zeer de weerslag van een beeldend avontuur, van een zoeken en hervonden. Binnen de grenzen van 50 x 60 cm. werd laag over laag aangebracht: een witte sluier van transparante verf, nu eens samen getrokken tot een dichte mist, dan weer de rode en blauwe ondergrond van horizontale banen, zichtbaar latend. Daarover heen een ogenschijn-lijk willekeurig spel van potloodlijnen. Hier en daar doemen figuren op. Hij zet ze met rood en blauw aan. Is het de staart van de grijze walvis die in het vroege werk zo frequent aanwezig was, slachtoffer van een weerzinwekkende menselijke kortzichtigheid, symbool van de aangetaste wereld? Of is het de schim van de cycloop, die na zoveel jaar weer opdoemt in zijn werk, het eenogig monster, zoon van de aarde, die als helper van Hepheastos ‘het vuur -energie- binnenbrengt, maar die tegelijker tijd de ‘duivelsblik’ van de dichter vertegenwoordigt’, zoals Servie naar aanleiding van een van zijn videotapes schrijft.
Zijn handschrift heeft in mijn tekening het meest weg van een automatisch beeldschrift, waarin de hand de vrije loop krijgt. Het automatisme was vooral een werkwijze die de Surrealisten in de jaren twintig en dertig hanteerden om beelden uit hun onbewuste naar boven en tevoorschijn  te halen.
Het was de bedoeling om het denken hierbij uit te schakelen. Na de oorlog werd door de informele beweging deze werkwijze weer opgepakt en op een eigen beeldende manier vertaald. Het werken in tranceachtige toestand was hierbij niet ongebruikelijk.

Deze tekening van Servie Janssen staat niet op zich zelf. Zij is een van de vele tekeningen die met enig regelmaat geëxposeerd werden.  Zowel één enkele tekening als het oeuvre als geheel kan zijn werkterrein zijn. Niet alleen materiaal herneemt hij, maar ook tekens en symbolen. Dit versnijden van beeldfragmenten, letterlijke en figuurlijk, wortelt niet in een destructieve geest. Het is eerder een opening naar nieuwe mogelijkheden, een afstand nemen en opnieuw beginnen. De kunstenaar zei het als volgt: ‘Want tussen daad en dood liggen amper twee letters, voldoende om mij hier te weten, mij te voltrekken in de verdwijning en opnieuw te verschijnen in dit lichaam’, waarbij hij refereert aan Marcel Duchamp, aan Malevich, aan Constant. Het gaat Jansen dan ook om veel meer dan het maken van een product, om veel meer dan het mani-puleren van materiaal en beeld. Met zijn ingrepen zoekt hij ook naar een positionering van kunst en kunstenaar.
Hij plaatst zich in een traditie die zo naarstig op zoek was en is om kunst en leven met elkaar in verband te brengen. Janssen zegt hierover: ‘Beide, betekenis en ding, behoren tot dezelfde antropologische keten, waarin kunst en leven versmelten. Het  kunstwerk, ‘het ding’, is een aan waarde gekoppelde interruptie, een oponthoud’., zoals hij bij dezelfde gelegenheid zei. Het kunstwerk is slechts een moment, misschien een baken in, ik citeer hem, ‘een lange actieve keten van betekenistoedichting, die voorbij gaat aan het ‘productkarakter’ van het ding op zichzelf’. Hij beschouwt daarbij de kunstenaar als ‘een voorganger van zijn rituele voltrekking’, als bemiddelaar  ‘om het proces in de tijd te begrijpen’.

De meest radicale manier om dit proces in tijd en ruimte te verbeelden was en is opnieuw de performance. Dit verschijnsel heeft, zoals Servie Janssen zelf ook zegt ‘het kunstwerk als ding’ uitgeschakeld. Aan het eind van de van de jaren zestig gingen kunstenaars hun eigen lichaam als beeldend materiaal gebruiken, door de Amerikaanse kunstcriticus Willoughby Sharp  voor het eerst in 1970 als Body Works gepresenteerd en later Body art genoemd. In Nederland waren voor het eerst in 1971 vergelijkbare kunstvormen te zien in het Goethe-instituut in Amsterdam en vanaf 1975 bij Stichting De Appel, een instelling die zich toelegde op experimentele kunstvormen als Body art en performance. Ook Servie Janssen presenteerde hier zijn performances.
Vanwege het tijdelijke karakter legden kunstenaars hun lichaammanipulaties vast op videobanden en foto’s. Het ging er niet alleen om de middelen van de kunst ter discussie te stellen, maar vooral ook om de confrontatie met de eigen existentie in alle hevigheid aan te gaan en vast te leggen. De werkelijke tijd en de werkelijke ruimte kregen niet zelden de betekenis van een universele, metafysische tijd en ruimte. Naarmate de kunstenaar meer elementen bij zijn optreden integreerde zoals rekwisieten en technische hulpmiddelen als geluidbanden, video en lichteffecten, werd gesproken van performance. De kunstenaar deed hierbij niet alleen een beroep op het kijken, maar ook op de andere zintuigen zoals het gehoor en de tastzin.

Ook Servie Janssen was hierdoor aangesproken. In 1972 maakte hij zijn eerste verkenningen op dit terrein. Het jaar ervoor, in 1971, was hij na beëindiging van zijn eerste opleiding aan de Stadsacademie in Maastricht, met een uitwisselingsbeurs naar de Academia Stzuk Pieknych in Krakow gegaan. Een serie aquatinten uit dat jaar, getiteld Scenarios, getuigt van zijn belangstelling voor het menselijke lichaam en figureren menselijke gestalten in een onbestemd decor. Een jaar later in 1972 startte hij zijn opleiding aan de experimentele afdeling van de Jan van Eyckacademie- maakt zijn eerste video en fotoregistraties van het menselijke gelaat.

Stond daarin de gezichtsmimiek centraal, later breidde hij zijn fysieke verkenningen uit naar het hele lichaam, waarin functie en vorm aan de orde werden gesteld. In zijn performance ‘All values of things glitter on me’, uitgevoerd in de Remont Gallery in Warschau, belichtte hij letterlijk de ruggengraat als centrum als middelpunt van overdenken. Dit concept komt op andere manieren in verschillende performances terug. Bij een andere gelegenheid ging het om het proces van de menselijke stofwisseling: het opnemen en vrijkomen van energie als basis om te kunnen overleven.
Vaak stelt hij zijn uithoudingsvermogen op de proef. Of hij stelt aan zijn eigen lichaam eisen wanneer hij van zonsondergang tot de dageraad, in een plexiglazen kist ligt (’Der Zauber bleibt durch die Ruhe bis in der Morgenglut’, Galerie Leaman, Düsseldorf, (1977) daarmee, zoals hij zelf zei ‘op natuurlijke wijze het denken en doen met betrekking tot kunst en kunstenaarschap uit te schakelen; te ruste leggend’. In zijn performances bepalen uithoudingsvermogen en kracht vaak zelfs de lengte van een gebeuren. Soms nemen zijn handelingen extatische vormen aan. Tegenover de relatieve rust in hier voorgenoemde performance staat bijvoorbeeld de in snelheid opgevoerde beweging in een andere performance (Antwerpen,1978) waarbij hij herhaaldelijk tegen een grote houten wand van 250×500 cm., opsprong. Het circuit dat hij in de ruimte (een ruime oude napoleontische soldatenbarak) aflegde voordat hij tegen de wand opsprong legde hij in steeds grotere snelheid af, daarbij de spanning opvoerend. Hij stopte door vermoeidheid en pijn aan armen en ribben. Een van zijn performance uit 1980 (Rotterdam) liep uit op een extatische ‘vuurdans’. De actie speelt zich af in een grote met chamotte-klei geconstrueerde vijver, waarin van bovenaf, brandende stukken papier naar beneden vallen.

 
Hij beschrijft het als volgt: ‘De performance begint wanneer het donker is, het water is een stil spiegelend oppervlak. Om beurten ontsteken 3 assistenten papier dat brandend naar beneden komt zeilen. De brandhaarden drijven op het water. Als ze doven is er rookontwikkeling. Er ontstaat regelmaat in het vallen van de vlammen, waar ze terecht komen is onvoorspelbaar. Soms zweeft vuur naar de zijkant of regel-recht naar beneden. Ze vormen gloeiende smeulende as-eilanden. De zwarte as, de gloeiende papierfragmenten vormen samen met de rookontwikkeling drijvende sculpturen, die reflecteren in het water. Rookgordijnen zweven boven het water. In het water probeer ik zoveel mogelijk vlammen aan te raken, ik ren door het bassin naar ze toe. Na enige tijd begin ik ook omhoog  te springen om vlammen aan te raken. Ik zie van alle kanten onophoudelijk vuren en vlammen komen. Met twee handen probeer ik ze te doven nog voordat ze in het bassin belanden. Er spatten oranje sintels uit mijn handen gevolgd door lenige rookpluimen. Het water golft en spat in de rondte, mijn schoenen zijn doorweekt, ze worden zwaar, mijn handen moet ik in het water koelen.
Ze zijn zwart geworden, de as hecht zich aan de huid en plakt. De vuurbakens in het reflecterende water verspreiden een indringende brandgeur. Nadat ik vlug moe ben geworden, stap ik uit het bassin en kijk naar het tafereel, hoe het zich ontwikkelt en zich groepeert, zich laat aanzien als environment. Nog enige tijd vallen vuur en vlam in het water, de ashopen gloeien, de bergen as ademen en wasemen, ze krullen zich om en om, ze slinken als fantomen of bewegende organismen. In het schemerdonker  blijft alles bewegen’.

De dialectiek tussen rust en extase is ook in zijn manipulaties met materialen terug te vinden. Waar hij geluid gebruikt is dit eveneens waarneembaar. Ook stilte buit hij uit. Janssen doet een beroep op de zintuigen. Het doorbreken van disciplines was immers de kracht van de performance. Het publieke werd zo geconfronteerd met een totaalervaring die alle creatieve vermogens in beweging zette. Van die ‘bevrijding’ maakte de kunstenaar dankbaar gebruik.
Het zou verkeerd zijn te denken dat dit proces van bewustwording alleen in zijn optredens aanwezig is, waarin ruimte en tijd tastbaar is. Ook de reeksen tekeningen of werken op papier weerspiegelen dit procesmatige, dit aftasten van het eigen universum: zoals gezegd, een afstand nemen en opnieuw beginnen. Terecht werd daarop bijvoorbeeld gewezen naar aanleiding van de presentatie van Janssens ruimtelijke installatie Pfeiler in Ekstase, uitgevoerd in 1980 in het Kunstmuseum in Düsseldorf, in zes opeenvolgende ruimtes waren op uiteenlopende manieren pijlers van gips en glas opgesteld. Het tot stand komen van het werk: het verbrijzelen van glas, gieten van de twee,drie en vier meter lange pijlers in de moedermallen maakte -publiekelijk- deel uit van het geheel. Dit proces werd stilgelegd en als tentoonstelling te bezoeken en weer later ‘voortgezet’ toen Janssen tijdens een performance in de installatie in Arnhem de pijlers overgaf aan regen weer en wind en de glasbrokken uit het gips spoelden.

Het kunstwerk, de tentoonstelling kan veel eerder opgevat worden als gestolde energie, een moment slechts in een langdurig proces. De bevrijding van het kunstwerk als een in zich zelf besloten eenheid kwam met name op gang na de tweede wereldoorlog. De over-all schilderijen van de Amerikaan Jackson Pollock  belichaamden niet alleen zijn fysieke actie maar overstegen ook de grenzen van het schilderij. In kleur en lijn werd een illusie van een eindeloze beweging gecreëerd.
Dichter bij huis denk ik aan de Oostenrijkse kunstenaar Arnulf Rainer, de geestelijke vader van de Weense Aktionisten die op hun beurt, met name Arnold Schwarzkogler, ook Servie Janssen  weer beïnvloedden. Rainers zwarte Übermalungen kwamen tot stand door langzaam, streek na streek, dicht schilderen van het beeldoppervlak. Hij beschouwde deze procesmatige bezigheid als een ‘weg’ die hij vergeleek met de mystieke weg. Daarin neemt de mysticus afstand van alles wat hem op aarde bindt. Het schilderij is zo de ‘mystieke abstractie in beeld’. Nieuwe ontwikkelingen deden zich voor en zo kozen de Weense Aktionisten vaak voor zeer agressieve masochistische acties, om op andere wijze dit afstand nemen en opnieuw beginnen te verbeelden.

Toen in de jaren tachtig werd gesteld dat de schilderkunst na al die actiejaren niet dood was werd dit mijns inziens ten onrechte veralgemeniseerd tot een vorm van regressie. Niet alleen bleek de term postperformance painting misplaatst omdat veel kunstenaars nooit gestopt waren met tekenen en schilderen zoals Servie Janssen, maar ook omdat, dankzij ontwikkelingen als performance, het tekenen en schilderen in het oeuvre van bepaalde kunstenaars een andere plek kreeg. Vaak maken technieken deel uit van een scala aan mogelijkheden en uitingsvormen waarbij zwaartepunten steeds verlegd worden: fragmenten van een ondeelbaar geheel, bakens in een roerig bestaan.

Zo stelde Servie Janssen een aantal boeken samen, het eerste Dimensies van Stilte en Mythe in 1974, toen hij zijn periode aan de Jan van Eyckacademie afsloot. Dan blijkt ook taal voor hem een belangrijk uitdrukkingmiddel. Het kunstenaarsboek (editie: 250 ex.) is gevuld met een stroom woorden en een stroom beelden, zoals hij zegt: een boek als reflectie van de chaos, de illusie en mythe van de creativiteit, om aan te tonen dat de verbeelding een dogma overstijgt en als bijdrage aan de zinsbegoochelende krachten die werkzaam zijn in de verwondering. Met elkaar vullen woord en beeld zijn ‘ Empty Stage’, het lege podium waarmee het boek opent.

Vanaf 1983 zijn er langere periodes waarin Janssen geconcentreerd schildert, afgewisseld door momenten van bezinning. Vervolgens ontstaan zijn schilderijen in reeksen, meer dan vroeger stelt hij kaders en regels aan het werk. Recent brengt hij zijn doeken samen in een ruimtelijke context. Het beeldvlak is daarbij soms niet meer beschilderd, ja zelfs van de beschouwer afgewend. Deze vergaande reductie is, evenmin als het versnijden van zijn tekeningen in het verleden, geen daad van destructie. Was hij vroeger eerder de extatische sjamaan, naarstig op zoek naar de dimensies van stilte en mythe, nu lijkt hij meer een tot rust gekomen asceet, die u de ruimte biedt en uitnodigt om de herwonnen leegte te vullen.

Trudy van Riemsdijk Zandée (1996)

De idee laten in wat ik geef, wie je ook bent.
Want hier is meer
aan de hand dan deze stilte.

Geen papier witter dat mij en jou zo extrapoleert
bij verplaatsing en verdringing van een figuratie, bij
ordening van dit onwaarschijnlijk gebeuren.

Ben dit optreden van jezelf, als ik deze projectie
om volledigheid van het zich ontmantelende beeld.
Wij alleen doorbreken dit zwijgen.

Laat mij het vernauwende kijken zijn in
alle ruimtezoekende ogen of anders twee.
Het Niets en niet meer dan beroering en op tast.

Een indruk geven van melancholie die opvallend
haar afloop toont in de bekwaamheid te kunnen lezen.
Laat mij de beeldzucht zien, je verbeeldingsdrift.

Een ontvankelijke blik en welluidende stem, je gehoor
die als voortdurende optuiging de betekenisvolle
praktijk is. Het programma van je uitvoerend handelen.

Is deze illusie noodzaak en in het perspectief
de pas op de plaats van alles wat offensief is, het
concept en traject naar onbeschreven diepten?

Als ik je onvermogen je kracht ben geworden
bepaling en basis want fundament, sokkel voor je absentie
abstract op deze manier het lichtend gas.

Iets zal daarom moeten wervelen als een opgewonden bruid
in de tochtschaal van Het Moderne
zich poneren in de bruis van vertwijfeld staren.

Opdat iets verschijnt in de ontregeling van
Pruisisch blauw en nachtelijke geelkegels.
Om vonkende stem te worden in het strakke harnas.

Waarin ik gekleed vertrek naar sfumato’s
naar strijdplaatsen van oude en nieuwe verbeelding.
Iets niet langer kan instaan voor kunst en leven.

Hier vergiet zich teleurstellingbloed en vallen
beschouwers in parelend glaswerk waarin vingerwaaiers
spreiden om bezit van een lekkende palet kornalijn.

Waar anders dit beeld te situeren dan in nervatuur
 van verkoolde ontlasting, distillaat uit vermoeide lust.
Dit gegeven lijkt op glanzender stigma dan kruinschering of tattoo.

Wij zijn dezelfde soort, deze freeze of vrij van doem
opgegroeid in een ABCédaire en haar stilspraak.
Ben jij die eenling die ik ontmoet, hier;

Als degene voor wie jij je uitgeeft en uitbeeldt
om gelijkenis aan te nemen met jezelf, in die gelijkenis
dan onveranderd lijkt op het evenbeeld.

Dezelfde bent in hetzelfde, maar ziet dat jij door
deze inbeelding dan nog onderscheid maakt zonder twijfel.
Echter, nog altijd op jezelf lijkt als ik.

Niet gesneden uit aperte leugens schaduwen of licht
articulerend de bewering dit trillend scherm
je beeldoppervlak in de digitale persoonsbeschrijving.

Want alert het bestaande beeld dat is gestraald
komend uit die extase zó de hoogste schijn!
Zeg jij: draai uit, zeil maar uit, je zegt zeil uit!

En ik zeg: pionnen, liefhebbers, zeemeerminnen…
laat vuur jullie niet verteren om gouden namen, je ranke
contour op kristalglas, waaromheen men graag staat.

Daarin baadt kleurig neon de zwaarmoedige,
je krablust en spreekdwang komen uit klopsignalen.  
Het geeft je voor korte ontmoetingen brutaal optimisme.

Om meer dan slechts uitstalling te zijn van een lichaam
naast gestalten en figuren die tumult van tekens en
betekenissen glansrijk hebben doorstaan.

Er woekert streven naar in en uitzicht op macht
die de persoon plaatst in de Corridor van Namen.
We staan klem tussen passages en parende codes.

Daar schroeien metaal en fluweel het gehoor, en
van mijn waakzaamheid of de schreeuw
uit plotselinge onverschrokkenheid het diepste ik.

Daarom Alfa en Omega is het principe van negatie,
niets begint of zal adem laten, ijl is de lucht, teer zijn vingers
ze binden ons aan onderwerping van de wereld.

Het kan denken de veronderstelling van het begin.
Ik zie het actuele beeld, de discursieve circuits
terwijl jij de fantasmatische limiet bent van iedere context.

Het actuele recept van urgente repertoires
waarvan het fantasmatische gevoelens doorstromen.
In de elegante motoriek zie je de opgemaakte taal.

Zodat wij niet ontreddering zien want de begoocheling
van zinnen, de geruisloze libelle boven de lenige beek.
Waas binnenin het schemerrijk van nieuwe danspaleizen.

Ik heb geen plaats gemaakt, je iets laten weten.
Badend in niets van dit alles raken wij op grote hoogte.
Ver achter de klip drijft het geschrevene, in zwart ijs.

Om door intimidatie bij het intieme te komen en
te kijken naar even onbescheiden als weerbaar gedrag.
Jij fluistert dat wij hier ontmoeten.

Omdat niemand anders zichtbaar maakt of gestalte geeft
aan deze beeldendienst: het idolate ik.
Ik heb mij daaraan besteed.

Laten wij nu ophouden met dit stuklopend eindspel
deze tekstzet verlaten om in hetzelfde die Ene te blijven.
Nooit anders dan jij en ik, hier.

Krassen en griffend in dit toverbekken op smeltijs.
In schachten van de palm, in hulpeloos geschrift, hier
de gestilde beeldzucht tonen uit het lang vermoeden.

Laat het anderen vinden wij in dit geblakerde uitzicht
op klamme handen, in wenteling van letters komma en punt
broedend op gezuiverde as het onvertaalde voelen.

Mijn vertrek beken ik als een poging rondom je silhouet
dit werk te vernietigen en met de lucht Air de Paris te voltooien
zodat ik kan gaan liggen in haar gloeiend lippenbeeld.

En ik genoemd heb en onlust over mij afroep en stuifsel
de onbevangen moed zie, nu jij opstaat en roept:
Maak dat je oprot uit deze dualiteit, en werk!

Under which circumstance is
air cut and changed into steam
the cycle a performance of this
left sided square, or right handed circle
the closeness of one or one another
likewise, the same mighty knowledge as
flowery imagination, always airy stirred in the brain or
this: continually everyone’s perspective and
substantially less weightier than some tricky spots.

(Or)

Above which distance this bloody
position and affair, be this whole wordy eternity
or be not these shiny shades
whereof we wander about with such pleasure
become slim alike dim winds and here again return in
that such blows splash out, in this;
apparently doomed to do so
as if it were to understand comprehend the tricky truth

(And)

Ever immanent fluids which
like phantoms inhabit you as new words made from
the highest tower turning against Queen, wherein light
beaming its bundle on the surface
as though there is a sea to command in squares, its
stacking falls, of streams on black and white in the foiled.
Always the affected delta, that you choose
with the intent to keep everything open and move, this;
the slipping of ebb and blood
at your ground floor

(If)

Firmly stands this
ruin, shady rainy dreamy and inky
for settlement defending its emptiness only for you
on the highest hidden mountain-top
in the shrubbery for her
fullest only the place to hide
larch the furred side, mossy, oily, muddy
strong freestone the braking fringe, for gallop red flagstone
the hearing turned weary selfish away.
Till at the top of the platform a subservient
serves the forlornness of self.

(But)

Fluctuations of quality don’t
proceed so much from the friendly fact that one cannot
constitute pure thoughts.
We fluctuate in skinny, lumpy, silvery skeletons.
We erect walls, put pure windows in them
to let objects pass by.
Sympathy reaches the glazed glassy articles
makes long handy hands, slender fingers, nails of rushing water.
With the snail much get lost, on slime
travels the archaic smith after the noble smith.

(When)

Resignation of the separate ownership
divides her in handful
partition
halves itself and two chapters will remain a main issue.
Apart from particular unity the fact of being
the permanent entity
always as whole in One.
Because all fantastic colours exist here and there
their forms are laid upon this cellarer as alarmist
around ever whitewashed tidings, of handful
risings.
Will they be beaten, suppressed made up again as realists or terrorists?

(Therefore)

Out of formless dreams I raised a usable  more comfortable
remaining landscape, that I climb on hills from both sides as to oppose misguidance.
Orchard valleys, the easterly side of the Atlantic mislead the
Stripping stream, for the westerly grounds of the Pacific.
Northward marching forward across the soft widening plains
where ice reappears in salts and greenish water.
O magnificent continent, blow sandy drifts away from
the land, that under temperature lays in itself bare a silencer.

(For this reason)

I let myself by that sweet sour recovery unplaced 
Without remaining in variable seasons that pose
as obtainable imitation.
Insinuation, dominant line wild clarity and with extreme
severity, from all evidence all alterable in noticeable theses.
On the way, in and out the more tender presentable as verbs
you know, acting as nouns that render the body vulnerable, imaginable is
the obviousness of it undisputed.
For a magnificent sparkling appearance, or for that purpose only.